ด้วยการที่มีคุณแม่ทำอาชีพช่างตัดเย็บผ้าไทย ก็เลยได้สัมผัสกับการตัดเย็บเสื้อผ้า การแก้ทรงและซ่อมแซม เรียนรู้ลักษณะเนื้อผ้าแต่ละชนิด แต่ละประเภท ทั้งแบบงานไทยและแบบสากล ชีวิตได้สัมผัสกับอาชีพตัดเย็บมาตั้งแต่เด็กๆ หลังจากที่จบปริญญาตรีจากสถาบันราชภัฏจันทรเกษม มีโอกาสดีที่เพื่อนของแม่รับไปฝึกงานด้านการออกแบบและตัดเย็บเสื้อผ้าที่ย่านสุขุมวิท และย้ายมาอีกร้านย่านสีสม ได้รับความรู้เพิ่มเติมทางด้านการออกแบบเสื้อผ้าให้กับลูกค้าที่หลากหลาย โดยเน้นผ้าไทยเป็นหลัก ทำให้เห็นจุดเด่นจุดด้อยของการทำงานในสายอาชีพนี้ สิ่งที่ช่างตัดเย็บเสื้อไทยในปัจจุบันนี้ยังขาดอยู่นั่นก็คือการออกแบบ พัฒนารูปแบบให้ทันยุคสมัย ให้เป็นที่สนใจของคนยุคใหม่ ไม่ว่าจะเป็นวัยรุ่นและวัยทำงาน ประกอบกับที่เป็นคนชอบวาดภาพและการออกแบบเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ตั้งแต่นั้นมาก็เริ่มมองทำเลเปิดร้าน โดยการหาลูกค้าเอง มีอิสระในการทำงาน จึงได้เปิดร้านเล็กๆใกล้มหาวิทยาลัยรามคำแหง 2 บางนาตั้งแต่ปี 2544 เป็นต้นมา
ต่อมาได้เปิฺดบูชเล็กๆ ในศูนย์การค้าเสรีเซ็นเตอร์ (ศูนย์การค้าพาราไดร์ พาร์ค ปัจจุบัน) บนถนนศรีนครินทร์ ก็ได้รับการตอบรับเป็นอย่างดี มีทั้งคนที่ซื้อสำเร็จรูปที่ตัดไว้แล้ว และบางคนก็นำผ้าชิ้นมาให้ออกแบบและตัดเย็บให้ ตอนนี้ตั้งใจที่จะเน้นรองรับกลุ่มวัยรุ่น และวัยทำงานให้สามารถใส่ผ้าไทยได้ จะได้มีคนใช้ผ้าไทยเป็นที่แพร่หลาย แม้ว่างานฝีมือเป็นงานที่มีต้นทุนสูงก็ตาม
เมื่อเข้าสู่วงเสื้อผ้าอย่างจริงจัง มีโอกาสเข้ารับการอบรมเรื่องเทคนิคการออกแบบเสื้อผ้าและเครื่องแต่งกาย กับอาจารย์ชาคริต เชาวนะโรจนารุจิ ผู้อำนวยการสถาบันแฟชั่นตักส์ศิลา จัดโดยสำนักพัฒนาและออกแบบผลิตภัณฑ์ กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม แม้เป็นหลักสูตรระยะสั้นเพียง 5 วัน แต่ทำให้ได้รับความรู้มากมายในงานออกแบบ “แต่ก่อนคิดว่าการออกแบบเสื้อผ้า คือเราไปดูรูปแบบของคนอื่นแล้วนำมาดัดแปลง เมื่อเข้าอบรมในครั้งนั้นแล้วทำให้รู้สึกว่า แท้ที่จริงแล้วการออกแบบคือ การที่เราเห็นสิ่งที่ประทับใจ แล้วหยิบมาเป็นแรงบันดาลใจให้เราสร้างสรรค์ผลงาน เช่นเห็นลิปสติก ดอกไม้ ก็ดูว่าจะออกแบบให้เข้ากับเสื้อผ้าแต่ละชุดอย่างไร”
